ایده اولیه افزودن سرویس پيام كوتاه به شبکه‌های تلفن‌همراه، بر مبنای استفاده از فضای خالی کانال‌های ارتباطی، به اوایل دهه 80 میلادی باز می‌گردد. شاید وقتی که اولین پیامک در شبکه وودافون در دسامبر 1992 ارسال شد، کمتر کسی گمان می‌کرد بعد از گذشت 20 سال در هر ثانیه بیش از 200 هزار پیامک در شبکه‌های موبایل جابجا شود.


درحال حاضر 90 درصد ترافیک پیامک در کشورهای توسعه یافته مختص خدمات ارزش افزوده و 10 درصد ترافیک به کاربردهای شخصی اختصاص دارد و پیش‌بینی می‌شود تا سال 2015 نرخ رشد فعلی ارسال پیامک ادامه داشته باشد.

پیامک در کشور ما داستانی متفاوت را پشت سر گذاشته است. ضعف پوشش شبکه‌های تلفن‌همراه در آغاز و پایین بودن ضریب نفوذ اینترنت از یک طرف و فرهنگ همراه با تعارف و رودربایستی ایرانیان از طرف دیگر باعث اقبال روزافزون کاربران از این سرویس شد.

در ابتدای کار فراهم کردن محتوا بر بستر پیامک محدود به پیام‌های تبلیغاتی و اطلاع‌رسانی بود تا به ندریج پیامک به عنوان جزء ثابت برنامه‌های زنده تلویزیونی و پروژه‌های نظرسنجی درآمده و به دنبال آن بانک‌ها و سایر موسسه‌های مالی و اعتباری به کاربران حرفه‌های سرویس پیامک پیوستند ولی هنوز بيشتر ترافیک پیامک مربوط به ارتباطات شخصی کاربران شبکه‌های تلفن همراه است.

درحال حاضر با توسعه تجهیزات صنعتی با کاربری اندازه‌گیری و کنترل از راه‌دور سیستم‌های صنعتی بهره‌گیری از پیامک ابعاد جدیدی یافته است. تجهیز شبکه تلفن ثابت به سرویس پیامک در کنار اتصال سامانه پیامک به سایر سرویس‌ها نظیر پست الکترونیک، وب و فاکس زمینه‌ساز ارائه سرویس در حوزه‌های جدیدی نظیر آموزش، سلامت، ارتباط با مشتری و سرویس‌های مبتنی بر موقعیت شده است. هرچند که هیجان اولیه تجهیز سازمان‌ها و بنگاه‌های اقتصادی به سامانه پیامک به پایان رسیده ولی به نظر می‌رسد ظرفیت‌های فراوانی در توسعه زیرساخت‌ها و ارائه ویژگی‌های جدید شبکه پیامک نظیر flash message یا Silent SMS در راستای حفظ جذابیت بهره‌گیری از این سرویس دست نخورده باقی مانده است.

در آخر باید دید با ظهور شبکه‌های نسل جدید با پهنای باند وسیع‌تر و قیمت ارزان‌تر و تولد رقیبی نظیرInstant Messaging  آیا بازهم این رسانه ساده و کوچک روند رو به توسعه خود را ادامه خواهد داد؟

 

نویسنده: عليرضا آنالوئي

منبع: هفته نامه عصرارتباط